Sluiting klimhal ivm Corona-Virus

Uitgelicht

Beste leden,

Door het Corona virus is ook La Vista Sana gedwongen om haar deuren de komende tijd te sluiten. Dit betekent dat ook onze klimhal de komende weken helaas gesloten zal blijven. Zoals het er nu naar uit ziet, kunnen we pas weer op dinsdag 1 september in onze hal terecht. Het bestuur dient nog te overleggen wat er met de contributie zal gebeuren; verdere berichtgeving zal volgen indien nodig.

Met vriendelijke groet,
Klimvereniging Friends and Nuts

Voor vragen en/of opmerkingen: bestuur@friendsandnuts.nl

Lockdown Docu Avond #8

De volgende documentaire heeft een interessante link met de documentaire over de K2 van 2 weken geleden. De route die tegenwoordig vaak als ‘standaard’ route wordt beschreven op de K2 is de zogenaamde Abruzzi Ridge. Deze route is vernoemd naar Prins Luigi Amedeo, Hertog van Abruzzi die in 1909 al een poging waagde om de top van de K2 te bereiken. Ze moesten uiteindelijk hun poging staken op 6250m, het was destijds de tweede poging ooit om de K2 te beklimmen!

prins Luigi Amedeo, hertog van Abruzzi

Enkele jaren eerder, in 1897, leidde prins Luigi een team van alpinisten naar de top van Mount St. Elias (5.489m) op de grens van Canada en Amerika. Op deze berg speelt ook de komende documentaire zich af. Een berg die zo afgelegen ligt dat zelfs in onze tijd beklimmingen van deze berg een zeldzaamheid zijn. En dan kan men zich bedenken dat dit in 1897 helemaal al een waanzinnige onderneming was.

mount St. Alias 5.489m

Tijdens deze eerste expeditie zocht men tevens naar een bekende luchtspiegeling op de gletsjer. Uit de overlevering van de originele lokale bevolking en goudzoekers was deze luchtspiegeling beter bekend als de Silent City of Alaska. C. W. Thornton, een lid van de expeditie, schreef daarover: “Het vergde geen verbeeldingskracht om het met een stad te vergelijken, maar was zo duidelijk dat het in plaats daarvan verbeelding vereiste om te geloven dat het in werkelijkheid geen stad was.”. Ik weet niet of LSD in die tijd een veelgebruikte drug was of dat het laat zien wat voor ontbering de mannen tijdens de expeditie moesten doorstaan. Maar het geeft zeker aan dat het hier ook over een mythische berg gaat!

De gletsjers die van mount St. Elias af komen eindigen in zee bij de befaamde Icy Bay. Het feit dat deze baai slechts 16km van de top van St. Elias af ligt geeft al aan dat er een gigantisch hoogte verschil is in zo’n kleine afstand, bijna 5.5 kilometer! In de komende documentaire gaan we mee met een expeditie die zich als doel heeft gesteld om vanaf de top helemaal tot aan de zee te skiĆ«n. Wat de langste verticale ski afdaling ooit zou moeten zijn.

Icy Bay

We volgen de mannen in de voorbereiding en tijdens hun poging om dit voor elkaar te krijgen. De documentaire is gefilmd vanuit helikopters en vanaf de camera’s en microfoons op de helmen van de deelnemers. Door de ongekende afgelegen wildernis zijn de beelden dan ook werkelijk adembenemend. En dat is verrassend omdat ze opgenomen zijn met op de helm vastgesnoerde handycams van ver voor de tijd van de tegenwoordig veelgebruikte GoPro’s.

Maar wat mij betreft is het interessante van deze documentaire dat je op deze manier een fantastisch ruw beeld krijgt van de communicatie en het keuzeproces die zulke weergaloze ondernemingen met zich meebrengen. Meer nog dan bij de Cho Oyu documentaire zitten we nu middenin de actie en krijgen we mee hoe de verschillende alpinisten omgaan met keuzes, angst, tegenslag en overwinningen. Waar sommigen hun angst uitten en alle twijfel en keuzes besproken willen hebben zijn er anderen die strak op hun doel afgaan en, uiterlijk, nonchalant keuzes maken met grote risico’s. Voor mensen die groeps- en keuze-processen in intense situaties interessant vinden is deze documentaire dan ook echt smullen.

Lockdown Docu-Avond #7

Zo….. Na al die zware kost van de afgelopen weken is het tijd voor wat luchtigers. We krijgen woensdag een drieluik van korte documentaires te zien.

Deel 1: Offwidth climbing

De eerste gaat over ‘off-width’ klimmen. Iets wat we hier in Nederland totaal niet kennen. Dit type klimmen is zelf amper bekend in Europa en is iets dat vooral onder de Amerikanen bekend is. Het gaat hier om het klimmen in spleten die zo breed zijn dat je (meerdere) lichaamsdelen nodig hebt om je vast te klemmen in de spleet. Bv. 2 vuisten, 2 voeten, je hele onderarm, je hoofd zeg het maar, je kunt het zo gek niet verzinnen! Ook is het afzekeren een hele kunst met cam’s van een halve meter!.

Dit type klimmen is, op z’n Amerikaans, het beste te beschrijven als ‘Brutally fighting with a rock!’…… Maar wat als een stelletje Britten zich als doel stelt om Amerika’s moeilijkste offwidth te gaan klimmen. Hoe train je zoiets in Europa? Ze worden natuurlijk totaal niet serieus genomen in Amerika en ook hun klimstijl zal heel wat discussie veroorzaken…. Maar gaat het ze lukken?

Deel 2: Sketchy Stuff

Deel 2 is een heerlijke korte film over een professionele slack-liner en beroeps waaghals. Deze man heeft er een kunst van gemaakt om dingen te doen die alle andere mensen ofwel onmogelijk ofwel totale waanzin vinden. Ongezekerde high-lines, een backflip op een slacklijn honderden meters boven de grond of z’n eerste basejump zonder enige ervaring met skydiven… Hij draait er z’n hand niet voor om….

Deel 3: Girl Power

We hebben in de afgelopen documentaires helaas nog weinig vrouwen in actie gezien. Met deze docu maken we het in 1 keer goed. Hazel Findlay ziet eruit en praat als een lief klein meisje maar is eigenlijk gewoon de grootste bikkel die je ooit gezien hebt. Als je haar traditionele Engelse klimstijl ziet dan kun je niet anders dan onder de indruk zijn van haar fysieke maar vooral ook mentale kracht. Een ‘runout’ van tientallen meter op een enkele cam of nut…. ze draait haar hand er niet voor. Een geweldige ode aan de vrouwen in de kimsport!

Lockdown Docu-Avond #6

Het schiet op, we zitten inmiddels al aan de 6de lockdown-activiteit! Het gaat zelfs zo snel dat ik nog voor slechts 4 weken aan materiaal klaar heb liggen. Ik moet dus snel weer aan een soort van zoektocht voor nieuwe mooie docu’s gaan beginnen aangezien ik denk dat we nog wel even zo door gaan. Daarom probeer ik het deze week kort te houden…. Eens kijken of dat lukt šŸ˜‰

Vorige week hebben we de documentaire gezien over het drama van 2008 op de K2. Een zwarte dag in de klimgeschiedenis waarbij maar liefst 11 doden op een dag te betreuren waren. Bij dit drama was een nederlandse expeditie betrokken die helaas ook een van hun expeditie leden, Gerard McDonnell (Iers), verloren op deze dag.

Gerard Macdonnell op de top van K2 tijdens die fatale dag in 2008

Wie de commentaren onder de Youtube film gelezen heeft zal opgevallen zijn dat er, zoals altijd als er ongelukken gebeuren in de bergen, nogal wat discussie is over het ‘waarom zou je in godsnaam je leven zo in de waagschaal leggen’ maar ook over de ‘waanzin’ van sommige beslissingen / acties van de mensen die erbij betrokken waren.

Een korte bloemlezing:

Laat ik duidelijk zijn, ik heb vooral bewondering voor de onbegrensde motivatie van deze mensen om zichzelf tot het uiterste te drijven om een beklimming van dit kaliber aan te gaan. Het is makkelijk om vanuit je luie stoel met een biertje in de hand na het zien van een documentaire lekker je mening klaar te hebben over hoe dom en egocentrisch ze wel niet zijn en te oordelen wie de held en wie de sukkel is.

Feit is dat dit soort expedities zeer complexe dynamiek met zich meebrengen:

  • Ɯberhaupt de groepsdynamiek om in een team samen te werken dat wekenlang op een extreme plek dicht op elkaar leeft en hier ook nog een topprestatie wil leveren.
  • De extreme hoogte die een grote invloed heeft op zowel de fysiek als de psyche van de klimmers.
  • Het overgeleverd zijn aan de weersomstandigheden en het daardoor continu veranderende plan.
  • De gigantische logistieke operatie van hoogte kampen bouwen, acclimatiseren en de route voorbereiden
  • Interactie tussen teams/mensen uit verschillende culturen met bijbehorende taalbarriĆØre.
  • Verschil in aanpak en ervaring van verschillende teams die toch hetzelfde doel hebben
  • En ga zo maar door…….

Het blijft natuurlijk een interessante discussie voor rondom het kampvuur maar niet meer dan dat wat mij betreft. Een oordeel vellen vanaf de zijkant is veel te makkelijk gezien de complexe omstandigheden van zulke situaties.

De volgende documentaire heeft ook veel stof doen opwaaien en voor nogal wat reuring gezorgd binnen de Nederlandse bergsport. Een mooie documentaire waarbij de maker ‘embedded’ is, ofwel een onderdeel is van het verhaal/team.

Deze zogenaamde ‘embedded’ documentaires geven een heel ruw beeld van de ‘actie’ en laten vooral, up-close, de dynamiek zien die speelt tussen teamleden tijdens zulke expedities. Zeer interessant is om te zien hoe verschillende mensen in hetzelfde team zaken toch anders beleven.

We gaan op expeditie naar Cho Oyu (8200m). De berg waar onze eigen Mark vorig jaar zelf nog op expeditie was. Helaas voor Mark heeft hij geen top-poging kunnen doen omdat de omstandigheden het niet toe lieten. Iets wat bij dit soort expedities natuurlijk veel voorkomt gezien het feit dat er nogal wat zaken bij elkaar moeten komen om Ć¼berhaupt een poging te kunnen doen. We zullen zien of het in de documentaire wel allemaal bij elkaar komt.

Morgen meer!

Lockdown Docu-Avond #5

Na allemaal die Belgische waanzin gaan we nu nog een stapje dichter bij huis. Helaas zijn er niet veel nederlandse bergsporters die mooie filmpjes maken van hun avonturen. (Mocht iemand nog een goeie tip hebben dan hou ik me aanbevolen!). Maar de documentaire van komende woensdag gaat wel degelijk over een beklimming met Nederlandse bergsporters in de hoofdrol.

We gaan verder de Himalaya in richting de hoogste bergen ter wereld, de monsters boven de 8000m. Hier kom je in een heel andere tak van de klimsport terecht. Waarbij een berg niet in alpine-stijl beklommen kan worden maar waar hele expedities nodig zijn, met een basiskamp, verschillende hoogte-kampen en weken van acclimatisatie om Ć¼berhaupt een kans te maken om de top te kunnen bereiken. We kennen natuurlijk allemaal de verhalen van Everest en de waanzinnige drukte op deze berg. Vorig jaar was het zelfs zo extreem druk dat er vlak onder de top lange wachtrijen ontstonden, een levensgevaarlijke situatie ver boven de death-zone!

Topdrukte vlak voor de top van Mount Everest (8850m) in 2019

Everest is de hoogste en dat trekt natuurlijk altijd meer mensen dan zomaar een berg. We kunnen een hele discussie voeren over de waanzin hiervan en dat veel van deze mensen hier, gezien hun minimale bergsport ervaring, eigenlijk niks te zoeken hebben maar dat stuk sla ik graag over. Het is namelijk hoe dan ook een gigantische prestatie om dit soort hoogtes te bereiken.

Mijn fascinatie voor deze tak van klimsport werd ooit getriggert door een boek van Ronald Naar “Geen berg te hoog!”. Dit boek gaat over een Nederlandse expeditie naar de K2 (8611m) in 1995. Er wordt nauwkeurig beschreven wat er nodig is om een berg van dit kaliber te beklimmen. Buiten de prestatie an sich was ik op een of andere manier ook onder de indruk van het feit dat dit ‘gewoon’ Nederlanders waren! Nederlanders die een fantastische prestatie in de bergsport leveren hoe gaaf is dat!
Het boek is trouwens ook geĆÆllustreerd met geweldige foto’s, als ik me niet vergis zijn een paar foto’s uit dit boek ook in de bunker van de Fliegerhorst te bewonderen!

Wat vele van jullie misschien niet weten is dat we bij Friends and Nuts ook iemand rond hebben lopen hebben die geregeld de extreme hoogte op zoek. Onze eigen Mark Munsters heeft in inmiddels al een indrukwekkende lijst van expedities op z’n naam staan:

  • Mont Blanc (4808m)
  • Elbrus (5642m)
  • Kilimanjaro (5895m)
  • Aconcagua (6962m)
  • Denali (6194m)
  • Peak Lenin (7134m)
  • Muztagh Ata (7546m)
  • Cho Oyu (8201m)
Mark’s foto van Puja ritueel op Cho Oyo (8201m)
Mark op de top van Muztagh Ata 7546m

En dat alles ook nog eens zonder extra zuurstof wat een ongekende prestatie is. En hij loopt gewoon bij Friend and Nuts rond… hoe gaaf is dat! ;-p. Mark leeft voor de bergsport en expedities dus de volgende staat natuurlijk alweer op stapel. Dit jaar staat de Ama Dablam (6812m) op het programma, een van de mooiste toppen in de Himalaya. Hieronder een collectie van wat hem daar te wachten staan… WOW! Ik hoop dat de corona geen roet in het eten gaat gooien… Have Fun Mark!

Ama Bablam (6812m)
Camp 2!
Mixed klimmen op de Southwest Ridge!
Wat een exposure!

Maar nu even terug naar de documentaire van woensdag. We gaan naar de K2, ook wel killer mountain genoemd, is een van de moeilijkste 8000ers. Tijdens de expeditie van Ronald Naar in 1995 zijn Wilco van Rooijen en Cas van Gevel als ‘jonge honden’ aan het team toegevoegd. Wilco raakte ernstig gewond en moest de expeditie vroegtijdig verlaten en ook Cas bereikte uiteindelijk de top niet. Echter werden de twee wel geĆÆnfecteerd met het K2 virus. Dit virus zorgde er uiteindelijk voor dat er in 2008 een nieuwe Nederlandse expeditie op touw gezet werd met maar liefst 5 Nederlandse klimmers: Wilco van Rooijen, Cas van de Gevel, Roeland van Oss, Court Haegens en Jelle Staleman.

K2

2008 bleek achteraf helaas een van de dodelijkste jaren op de K2 te zijn. Er waren dat jaar verschillende expedities aanwezig op de berg die allemaal op Ć©Ć©n dag de top behaalde. Echter ging het in de afdaling daarna allemaal gruwelijk mis. Wilco heeft zijn ervaringen van dit drama opgeschreven in het boek: “Overleven op de K2” een fantastisch boek waarin je meegenomen wordt met zowel de expeditie van 1995 als het drame van 2008, een aanrader voor wie deze nog niet gelezen heeft. (mocht iemand interesse hebben laat het maar weten kun je die van mij wel even lenen!).

Cover van boek van Wilco van Rooijen. Een aanrader om te lezen!

Het drama op deze berg in 2008 kreeg wereldwijd veel media aandacht en er werden verschillende documentaires gemaakt, een daarvan zullen we woensdag gaan bekijken! Wilco wilden aanvankelijk zelf een documentaire maken van al het beeldmateriaal dat ze zelf geschoten hadden tijdens de beklimming echter is dit helaas nooit van de grond gekomen. Maar in de documentaire van woensdag zijn wel veel van hun beelden verwerkt en komen de Nederlandse klimmer ook veelvuldig aan het woord.

Lockdown-Docu-Avond #4

De basis van zowel de afgelopen als de komende docu’s is in zekere zin een verwondering / nieuwsgierigheid naar het onbekende. Zoals ik zelf altijd denk als ik in de bergen ronddwaal “hoe gaaf zou het zijn om daar (bovenop) te staan!” Of het nu een bepaald gebied, top, rotswand, wandelpad, zadel of wat dan ook is. Deze vraag is letterlijk mijn drijfveer voor bergsport.

Noordkant van Wildspitze vanuit top van de pitz Panoramabahn

Met deze gedachte is de bergsport voor mij ook ooit begonnen, tijdens een familie wandeling in het Pitztal waar we met de lift naar een panorama gingen. Vanuit het panorama (3440m) kijk je uit over de uitgestrekte gletsjers aan de noordkant van de Wildspitze (zie hierboven). Met een verrekijker zag ik en de verte mensen over de gletsjer richting de Wildspitze lopen en dacht “hoe gaaf zou het zijn om daar te lopen!”. Een jaar later liep ik er zelf met een C1-cursus van de NKBV, zoals je hieronder kunt zien. Helemaal hyper dat ik nu zelf over ‘die gletsjer’ liep!

Opweg naar de top van de Wildspitze (vanuit zuid-oosten) over de ‘snelweg’ van de normaalroute tijdens C1 cursus

Deze verwondering en drive om te ‘ontdekken’ heeft me ooit, ver voor de tijd dat ik aan bergsport verslingert raakte, zelfs een relatie gekost. Waar mijn toenmalige vriendin lekker dagenlang op het Turkse stand wilde blijven liggen zo was ik al een tijdje aan het dagdromen over wat er wel niet allemaal voor moois achter dat bergje daar links van het strand zou zijn. Na een tijdje zeuren werd er uiteindelijk toegestemd om te gaan kijken. Daar gingen we dan, midden op de dag met 35+ graden, een kale heuvel op zonder duidelijk pad! Helemaal uitgeput en zeiknat van de zweet stonden we op de ‘top’ uit te puffen. Het uitzicht was fantastisch met een mooi natuurlijk baaitje aan de andere kant van de berg. Mijn eerste reactie “Wow gaaf, kom we gaan daar naar beneden bij die baai kijken….. vet!”. De tegenreactie: “wat! Geen ligstoelen, geen barretje, nog verder door de hitte ploeteren….. en dan moeten we ook nog terug…. ik dacht het niet!”. Maar ik kon het niet loslaten en moest en zou bij de baai gaan kijken…..

Maar uhm, we dwalen af…. We hadden het over de nieuwsgierigheid naar het onbekende. Zoiets als Rolando Garibotti zei in de eerste docu: ‘If you see that ridgeline, you just want to climb it!’. Zo ook het verlangen om de Dawn-Wall vrij te klimmen in onze eerste echte (pre-lockdown) docu avond. Deze nieuwsgierigheid hield Tommy Caldwell maar liefst 7 jaar lang in z’n greep!

De komende docu is hier ook een voorbeeld van. De aanstichter van dit avontuur is al jaren in de ban van een onbekende vallei ergens diep verborgen in Pakistan. Hij wordt gedreven door zijn nieuwsgierigheid naar al die onbekende en onbeklommen toppen in dit gebied. Het gevolg hiervan is dat hij al een aantal jaren op rij een bezoek brengt aan deze regio om op verkenning te gaan naar de mogelijkheden. En uiteindelijk krijgt hij anderen ook zo gek om mee op expeditie te gaan met deze fantastische docu als gevolg!

En we hebben geluk, de makers van deze docu steunen ons in onze lockdown-docu reeks. Ze willen helpen de tijd te doden en stellen de docu daarom voor korte tijd gratis ter beschikking via een streaming dienst!

Maar let dus wel op dat je deze 45min durende docu ook echt komende woensdag bekijkt want anders moet je betalen. Hij is trouwens de kleine ā‚¬6,- meer dan waard dus al je hem onverhoopt mist zal dat ook zeker geen probleem zijn!